Peter Sagan en de opluchting in de wielerwereld

30 Sep
Wereldkampioen Peter Sagan omringd door zijn twee enige Slowaakse ploeggenoten en zijn vriendin Katarina

Wereldkampioen Peter Sagan omringd door zijn twee enige Slowaakse ploeggenoten (zijn broer Juraj en Michael Kolar) en zijn vriendin Katarina Smolkova

Getuige de verslagen en analyses van het afgelopen wereldkampioenschap op de weg in het Amerikaanse Richmond hebben de wielerjournalisten hun arbeidsvreugde teruggevonden. Hun stemming heeft dezelfde blije kleur als die van de mensen die door de jaren heen de wielersport door dik en dun hebben gevolgd. Zie de reacties op de sociale media. Wielrennen gaat weer over wielrennen. De koers is weer de koers.

Ik heb het begrip doping nog niet gelezen. Evenmin het begrip omkoping, dat nooit valt uit te sluiten in een commerciële topsport waar meer belangen het  wedstrijdverloop en de uitslag kunnen beïnvloeden. De wereldkampioen bij de profs, de Slowaak Peter Sagan, krijgt overal lof toegezwaaid. Alleen al door zijn indrukwekkende ‘panache’, die op de laatste klim begon, in elke volgende bocht door zijn stuurmanskunst meer allure kreeg en resulteerde in een niet eens uitbundige finish. En dan zijn verrassende politieke statement, dat de vluchtelingencrisis en het drama in Syrië serieus genomen moeten worden. Hij sprak zijn hoop uit dat de wereld ten goede verandert, dat mensen elkaar niet vijandig moeten bejegenen. Het leven is daarvoor te waardevol. Zoiets wilde hij benadrukken.

Het is weer eens wat anders dan zegevierende sporters en scorende voetballers geprogrammeerd en met tegenzin hun clichématige succesverhaal horen stamelen en pruttelen. Sagans verklaring klonk spontaan, als een sporter die weet dat sport kan bijdragen tot verbroedering. Een goedlachse jonge man (25), die beseft dat hij op een podium staat en daar de wereld kan vertellen wie hij is en hoe hij denkt. De ene keer met een kwinkslag, de andere keer met een serieuze blik. Hoe slecht hij zich ook in het Engels kan uitdrukken, hij zegt wat hij zeggen wil.

Her en der is geschreven dat een wereldkampioen als Peter Sagan een zegen voor de wielersport is. Een renner die het publiek niet alleen hoogwaardige sport biedt, maar ook vermaak. Juist na alle chaos en rumoer, veroorzaakt door dopingonthullingen en -bekentenissen, werd nog niet zo lang geleden de banvloek over de wielersport uitgesproken. Sponsors trokken hun handen af van de wielersport om niet vereenzelvigd te worden met aanstootgevende uitstraling. In veel mediakringen (onder leiding van angstige hoofdredacteuren) werd zelfs aangedrongen de wielersport met nog meer scepsis te benaderen, of dan toch zeker zuiniger met positieve beoordelingen om te gaan. In navolging van de Duitse televisiezender ARD viel hier en daar nota bene het woord Boycot.

De wielersport was verrot. Dat ook andere sporten (zoals vooral voetbal) bloot staan aan ‘verrotting’, veroorzaakt door commercie, spelverruwing, grenzenloze begeerte en andere ‘hogere’ belangen, heeft zelden geleid tot soortgelijke scepsis. De voetbalstadions lopen nog steeds vol, de media-aandacht wordt eerder groter dan kleiner. Terwijl toch van een structurele ontmanteling van sportiviteit, eerlijke uitgangspunten en gelijkwaardige strijd kan worden gesproken.

Of de wielersport gezond is en op sportieve gronden wordt bedreven, is niet duidelijk. De kans dat binnenkort weer een al jaren durend etterend kwaadaardig gezwel wordt ontdekt, is niet uit te sluiten. Waar aan het einde van de wedstrijd triomf en eeuwige glorie (en materiële rijkdom) wachten, ligt immers het kwaad op de loer. Ook Peter Sagan is een mens die aan verleidingen bloot staat, hoe zeer zijn oproep tot meer menselijkheid en vrede ook gemeend is.

Getuige de reacties en commentaren in zowel traditionele als sociale media heeft de wielersport zich ontdaan van het kwaad. In Duitsland en Nederland doet de aanwas van winnaars, talent en aansprekende renners het enthousiasme nog meer toenemen. De Nederlandse supporters hebben weer favorieten om te bewonderen en te koesteren. Na de massale verering van het nieuwe fenomeen Tom Dumoulin in de Ronde van Spanje, volgde de verwachting (ook in de media) dat een Nederlandse renner voor het eerst na 30 jaar (Joop Zoetemelk in 1985) wereldkampioen kon worden.

Als antwoord lieten de Nederlandse renners zich gedurende de zes uur lange race in Richmond onophoudelijk van hun meest aanvallende kant zien. Kijk, hier zijn we dan, de favorieten! Overmoed en naïviteit, gevoed door hoop. Zowel in de Nederlandse ploeg als in de huiskamers en op de perstribune en commentaarposities. Alsof aanvallen in een wielerkoers de beste verdediging is. Vraag het Sagan, die zich tot twee kilometer voor de eindstreep anoniem ophield tussen zijn twee (!) volslagen onbekende Slowaakse ploegmaten en met één ultieme aanval de Nederlanders bedankte voor hun slopende, onbezonnen sleepwerk.

Maar Nederland sprak een woordje mee. Daar ging het om, bij de wielervolgers. Op het beeldscherm was de toonaangevende kleur oranje. De Nederlandse bondscoach Johan Lammerts was dus trots. En de Nederlandse wielerliefhebbers en journalisten met hem. De hoop, waarop sport is gegrondvest, giert weer door de wielersport in het algemeen en door de Nederlandse wielersport in het bijzonder. Het was de toon die niet alleen de Nederlandse media zetten, maar ook de buitenlandse. Waarschijnlijk was het eerder de opluchting dat wielrennen niet langer verrot is, maar weer leeft.

We hoeven het even niet meer over doping en andere vormen van vals spel te hebben. Zonder vooroordeel naar sport kijken, zonder scepsis, zonder argwaan, zonder een bittere nasmaak, zonder insinuaties, zonder kritische en suggestieve tonen in de media en zonder zuinige complimenten. Is dat wat we willen? Is dat wat sponsors willen? Is dat waar sport voor bedoeld is? Gezonde sport in een verziekte samenleving, dat zou mooi zijn.

Deze column is gepubliceerd op de website http://www.sportenstrategie.nl

2 Reacties to “Peter Sagan en de opluchting in de wielerwereld”

  1. Jos de Gruiter september 30, 2015 bij 8:19 am #

    Een mooie column waaruit hoop spreekt. Hoop op een wederopstanding van de professionele wielersport. Peter Sagan is inderdaad de gedroomde nieuwe wereldkampioen. De ‘buitenwereld’ zal het beter begrijpen dat hij de regenboogtrui draagt dan de wat grijzere muizen van de afgelopen jaren (Kwiatkovski, Rui Costa, Thor Hushovd, Ballan etc.). Wat mij toch bij alle euforie zorgen baart, is dat nergens duidelijk wordt wat Sagan precies bedoelde met zijn oproep aan de wereld. Hij vroeg aandacht voor ‘de problemen in Europa’, maar wilde hij daarmee zeggen dat de EU-landen genereus vluchtelingen moeten opnemen of waarschuwde hij juist voor onrust in Europa en zijn geboorteland Slowakije als gevolg van de komst van grote aantallen vluchtelingen? Sagan had het over zijn angst voor de toekomst, maar legde niet uit wie of wat die angst veroorzaakte. In politieke termen vertaald: is hij bang voor het beleid van Merkel of voor de ideeën van Wilders?

    Terecht wijst de column voorts op het gebrek aan ploegondersteuning van de winnaar. Hetzelfde geld voor de winnaar van de bronzen medaille en (in mindere mate) voor het zilver. Een sterke, aanvallende of controlerende ploeg biedt geen enkele garantie voor succes, zo bleek maar weer eens. Die constatering zou gevolgen moeten hebben voor het toekomstige strijdplan van de Nederlandse afvaardiging. Vooraf werd aangekondigd dat de Nederlandse ploeg voor chaos zou zorgen en de sprinters (Degenkolb cs) zou stukrijden. Na 150 kilometer leek die strategie niet te slagen. Een omvangrijk peloton kon de Nederlandse gangmakers relatief makkelijk volgen (met dank aan het niet al te zware parcours) en de enige ploeg die zijn potentiële favorieten uitschakelde, was de Nederlandse. Een uur voor het einde van de wedstrijd trokken mannen als Gesink en Mollema voluit door de straten van Richmond met het gevolg dat zij in de finale (in een wk altijd de laatste – halve – ronde) geen rol van betekenis konden spelen. ‘Kopman’ Niki Terpstra zou uiteindelijk van het ploegenspel moeten profiteren, maar hij deed één halfzachte poging, keek om en hield de benen stil. Einde kansen voor Nederland, want de anderen waren uitgepierd.
    Anders dan vorig jaar waren de oranje truien de hele dag zichtbaar, maar het resultaat was gelijk aan dat van Ponferrada. Omgekeerd waren de (ploegen van de) nummers één en drie de hele dag onzichtbaar, maar stonden de kopmannen wel op het podium. Dat roept de vraag op of de gekozen strategie de juiste was en meer nog: als op enig moment blijkt dat de strategie geen vruchten dreigt af te werpen (als er na 150 km nog zo’n 200 renners in je wiel zitten, van Koreanen tot Costa-Ricanen), zijn er dan plannen B en C? Ik kreeg niet de indruk.

    Liked by 1 persoon

  2. Jos de Gruiter oktober 28, 2015 bij 8:39 am #

    http://www.ad.nl/ad/nl/1018/Wielrennen/article/detail/4164651/2015/10/16/Sagan-bedoelde-niet-de-vluchtelingen-in-WK-speech.dhtml
    En zo blijkt alles toch weer een nuance anders dan het lijkt. Misschien wilden we te graag geloven dat een ‘eenvoudige’ wielrenner zich zorgen maakt over het vluchtelingenvraagstuk. Dat zou sport in het algemeen en wielrennen in het bijzonder maatschappelijk relevanter maken. Maar Peter Sagan bedoelde iets anders, heeft hij het Nieuwsblad toevertrouwd. Jammer? Misschien. Maar in elk geval getuigt zijn statement van een blikveld dat breder is dan de vaststelling dat de benen vandaag goed aanvoelden.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: