Tag Archives: NLP

Beperkte sportmensen verdienen meer aandacht

19 Mrt


Ik heb geen seconde gezien van de Paralympische Winterspelen in PyeongChang, die – zo bleek mij – het afgelopen weekeinde eindigden. Ik vraag me af wie er wél heeft gekeken. Het zou me verbazen wanneer de kijkcijfers hoog zijn geweest. Of ligt het aan mij? Ben ik alleen geïnteresseerd in bijzondere prestaties van perfecte dan wel kerngezonde mensen? Zoals veel mensen om mij heen.

Ik zie eigenlijk liever natuurtalenten die alles uit hun uitzonderlijk mooie, atletische lichaam en sterk ontwikkelde geest weten te halen. Geconditioneerd als ik ben (door mijn opvoeding, mijn omgeving en de grote media) dat vooral de bewondering voor de geweldige mens belangrijk is. Zo moet je ook zijn, zo goed moet je later ook worden, alleen een 10 telt op school – dus ook met sport. Met mensen met een zesjesmentaliteit valt niets te beginnen: zwakkelingen, losers. Alleen winnaars tellen mee. Nietwaar?

Vooral de volmaakte mens krijgt waardering. Perfectionisme wordt verlangd. ‘Plusklassen op de basisschool, overvolle gymnasia en speciale programma’s voor superslimme studenten’, zo lees ik in Sir Edmund, de wetenschapsbijlage van ‘De Volkskrant’, ‘de verfoeide zesjescultuur in het onderwijs heeft plaatsgemaakt voor een strijd om hoge cijfers. Maakt dat jongeren ziek van perfectionisme?’

Ook in de sport viert het streven naar perfectionisme hoogtij. Citius, altius, fortius (sneller, hoger, sterker) heet immers het olympische credo. Wie niet wint, heeft niet voldaan aan de verwachtingen. Wie niet van nature sterk en snel genoeg is, ziet zich gauw gedwongen naar middelen te grijpen zoals geavanceerde trainingsmethoden, betere technologie, meer geld, riskante medicijnen en zo meer. Doping in welke vorm dan ook is eenvoudigweg (over)compensatie. Zonder winst geen glorie, geen medaille, geen heldendom, minder media-aandacht, minder kijkcijfers.

In het boek van het voormalige grote Nederlandse golftalent, Joost Steenkamer, ‘Bedankt voor het Spelen’, las ik zijn worsteling om de perfecte golfer te worden. Met behulp van sportpsychologen, meridiaan-therapeuten, goeroes, sjamanen, meditatie- en ademhalingstechnieken, (nichiren daichonin)boeddhisme, taoïsme, de natuur, NLP, Familieopstellingen, Kung Fu- en Tai Chi-meesters probeerde hij amechtig zo goed te worden als Tiger Woods eens was – of gewoon een constant harmonieus mens. Dat lukte hem niet. Het is zoals het is. Zo vertelde hij (52), net terug van een retraite met een sjamaan: What you seek is seeking you. Het lichaam kan alleen waarvoor het bedoeld is, de geest doet alleen wat ze kan – en dat is beperkter dan je verlangt. Het komt zoals het komt.

Ik las in ‘Der Spiegel’ het verhaal van de 33-jarige Duitse 104-voudige voetbalinternational Per Mertesacker die nu, vlak voor zijn afscheid, bekent dat hij voor een wedstrijd na al die jaren nog steeds veel last van misselijkheid heeft, door de druk waar profvoetballers mee te maken krijgen. Wanneer hij eenmaal zijn positie op het veld heeft ingenomen, krijgt hij er last van. ‘De misselijkheid komt vier à vijf seconden voor de aftrap. Elke keer opnieuw. Mijn maag keert zich om en ik krijg het gevoel dat ik moet overgeven. Dan moet ik zo hard slikken dat ik tranen in mijn ogen krijg en bijna moet huilen.’ Hij heeft het, net als veel voetballers, nooit willen toegeven. Van zijn vrienden pleegde doelman Robert Enke (hij was ook international) als gevolg van voortdurende depressies in 2009 zelfmoord. Lees: ‘Een al te kort leven’, de biografie van Enke geschreven door Ronald Reng. Tegenover sportpsychologen in dienst van zijn club zweeg Mertesacker (stoer of bang) altijd over zijn tekortkomingen.

Zo heeft ieder mens zijn beperkingen, ook de sportende mens – zelfs de topsporter. En toch verkeren wij in de waan dat de topsprinters, toprenners, topspringers, topzwemmers, topschaatsers, topturners en topvoetballers door God uit het ‘juiste’ hout zijn gesneden. Dat het geen gewone mensen zijn, maar supermensen, droommensen, bevoorrechte mensen. Modellen zoals onophoudelijk in reclames aan ons worden getoond: zo moet u zijn, zo perfect kunt u worden! Zoals Lionel Messi moet onze zoon kunnen voetballen! Zoveel geld als Messi moet onze zoon verdienen! Onze zoon moet perfecter zijn dan Messi, nog beter, nog talentvoller. Hij moet een alleswinnaar zijn!

Bibian Mentel


Eigenlijk zou ik meer geraakt moeten worden door de verhalen over de strijd die deelnemers aan de Paralympische Spelen hebben moeten voeren om aandacht te verwerven – liefst medailles te halen. Dat word ik nu pas, nu de Paralympische Winterspelen voorbij zijn. Zoals door het gevecht van Bibian Mentel, de Nederlandse parasnowboardster die tweemaal de afgelopen weken een gouden medaille won nadat ze negen keer van kanker was hersteld. De verhalen van zitskiër Jeroen Kampschreur, de parasnowboarders Lisa Bunschoten en Chris Vos, en zitskiester Linda van Impelen. En de gevechten die alle anderen met een ernstige beperking (onvolmaaktheid) hebben moeten leveren. Hun veerkracht, hoe ze hebben geleerd positief in het leven te blijven staan, wat hen dat oplevert naast een medaille of überhaupt deelname aan een kampioenschap of Olympische Spelen.


Zomaar (toeval?) werd ik geraakt (what you seek is seeking you?) door een interview in ‘NRC Handelsblad’ met beroepswielrenner Brian Kamstra voorafgaand aan Milaan-Sanremo. Hij lijdt aan diabetes. Sterker: hij rijdt in een Amerikaanse ploeg met alleen maar diabetespatiënten, Team Novo Nordisk. Alle deelnemende renners van de ploeg voltooiden afgelopen zaterdag Milaan-Sanremo, de snelste werd 65ste, de Spanjaard David Lozano, 2 minuut 23 achter de Italiaanse winnaar Vincenzo Nibali. Dat verhaal had ik graag in een van onze kranten gelezen. Ik las het op de website van Novo Nordisk, ver weg van de mainstream-media.

Topsport biedt meer dan perfectie. Vooral veerkracht, optimisme en omgaan met beperkingen werken inspirerend. Niet alleen de supertalenten verdienen aandacht ook de met zichzelf worstelende sportmensen. Juist aan hen kunnen we ons het beste spiegelen. Voor mij is vooral de mens die worstelt en (weer) bovenkomt een held. Ik neem me voor de gehandicapte (dan wel de beperkte of onvolmaakte) sporter intenser te volgen. Leerzaam.

Deze column is gepubliceerd op de website http://www.sportenstrategie.nl

Gevonden willen worden

28 Jan

Als Tarzan, slechts gehuld in een lendendoekje, schuifel ik de kamer binnen. Ik probeer me te oriënteren. Het ruikt naar esoterische oliën, een prikkelende geur. Ze heet Roos. Ze vraagt me te gaan zitten in een bank met zachte kussens. Wie ik ben? Wat ik doe? Hoe ik me voel? Waarom ik ben gekomen? Ze vertelt wie zij is, wat ze gedaan heeft, hoe ze ertoe is gekomen, welke cursussen voor lichamelijke en geestelijke groei ze heeft gevolgd. Ze legt uit waaraan ze me probeert bloot te stellen.

De Touch of Love, zoals de massagesessie wordt genoemd, mag beginnen.

Zachte, ontspannende muziekklanken zingen door de kamer. Ik mag op mijn rug op een breed, zacht matras gaan liggen. Het lendendoekje mag om blijven. Ze pakt mijn enkels, wrijft, strijkt, duwt en drukt op bepaalde plekjes. Ze bevoelt mijn tenen, trekt eraan, duwt ze uit elkaar. Ze maakt ruimte, zegt ze. Ze praat tegen me, ademt met me, stelt gerust.

massage-man2
Ze oliet haar handen. Langzaam strijken en duwen ze langs mijn benen naar boven, spieren en zenuwbanen volgend. Het wordt spannend, zonder dat de spieren zich lijken te spannen. Anderhalf uur zal de massage duren. De rust, de stilte, de ontspanning en de zachte muziek doen het besef van tijd vergeten. Steeds hoger gaan de handen, ze drukken, duwen en strijken. Mijn schouders en nek voelen hard wanneer ze worden aangeraakt, maar verzachten snel als mijn verzet breekt.

Er is geen pijn, alles is onschuldig – vredig zeker.

,,De behandeling is niet erotisch geladen”, had ze vooraf gezegd. Vandaar ook het lendendoekje. Dat houdt afstand. Maar als ik wil mag ik het best afleggen, hoor.

Hatha yoga, reflexologie, Japanse reiki, shiatsu, beeldende interpretatie, massage, NLP (Neuro Linguïstisch Programmeren), haptonomie, visualisatie zijn volgens de aankondiging `vrijelijk’ gecombineerd in de Touch of Love. Men zou het een `persoonlijke ontspanningsreis’ kunnen noemen, begeleid door geuren en muziek. Ik kan de sfeer van aanraking en beleving niet benoemen.

Het voelt goed, dat is genoeg.

Wanneer mijn hoofd in behandeling wordt genomen, voel ik verzet opkomen. Het hoofd is kwetsbaar, mijn verstand wil erbij blijven. De nek spant aan, de kin gaat omhoog. ,,Laat zakken die kin”, hoor ik. Bepaalde plekjes spelen op bij een vingerdruk, het voorhoofd raakt bekneld tussen de zachte, geoliede handen. Het gaat gloeien, alles in mijn hoofd gloeit, terwijl ze door blijft praten en hoorbaar blijft ademen. Als de rust in het hoofd is weergekeerd, haal ik opgelucht adem. Maar de warmte blijft.

Nu mijn achterkant. Weer die tocht van de enkels naar het hoofd. Weer die aanraking, die pijnpunten, dat zachtjes drukken, duwen, strekken en rekken van spiertjes en gewrichten. Er gaat iets open in mijn geest, er komt iets binnen. Wat? Ik weet het niet, het voelt vreemd, maar niet afstotelijk.

Borst, maag en buik worden rijkelijk ingesmeerd. Trillende vingers en schuddende handen op mijn hart, althans daar in de buurt. Mijn buik is nat van de olie. De aanraking wordt steeds aangenamer, spannender ook. Erotisch? Nee, eigenlijk niet. Na anderhalf uur is de behandeling eigenlijk nog niet afgerond, zegt Roos. Ze vraagt of ik het bezwaarlijk vind als het twintig minuten langer duurt. Ik vind het goed, ik ben willoos geworden onder haar handen. Toe maar, ik wil voelen.

Ik wil gevonden worden.

Dan word ik alleen gelaten. Roos staat op en laat me met rust. Ik ben leeg en vol tegelijk. Ik mag opstaan, maar vooral rustig en voorzichtig – mijn driften beheersend. De douche staat al aan, hoor ik, de esoterische smeerseltjes mogen worden afgespoeld, met geurloze zeepjes – keuze genoeg.

In de zachte kussens van de bank volgt het nagesprek. Vragen, zuchten. Wat is er gebeurd? Wat voelde ik? Wat voelde zij? Energie, veel energie. Vooral in de bovenste helft van het lichaam, zegt ze, zoals bij veel mannen. Vermannen, noemt men dat. Maar onder de chi of ki, de plek net onder de navel, het epicentrum van alle levensenergie, vloeit de energie weg, in een vrije val bijna. Misschien zou tantrische massage een vervolg kunnen zijn, de weg naar bijvoorbeeld meer seksuele energie.

Ik mag gaan. Langzaam en niet te snel, terug naar de drukke wereld. Buiten schijnt de zon. Het is warm en zacht, het leven lacht. De auto rijdt vanzelf. Thuis wordt het hoofd zwaar. Chagrijn en hoofdpijn. Vermoeidheid? Uitputting? Losgekomen afvalstoffen zoeken een uitweg. Ik neem twee aspirines. Dat mag ook, heeft ze me gerustgesteld. Als het maar ruimte in mijn hoofd maakt.

Ik wil leegte om plaats te maken voor nieuwe dingen.

%d bloggers liken dit: